Podróże, tanie wyjazdy, góry. Recenzje książek i filmów oraz relacje ze spotkań podróżniczych.
Pewnego dnia wracam z jednej z dzielnic w Londynie w okolice Peckham. Dojeżdżamy do centrum i koniec. Stop. Wszystko stoi. Ruch uliczny umarł. Dookoła pełno dzikich, kolorowych młodych ludzi.
Wydzierają się tak głośno jak mogą. Nie mamy wyjścia, musimy wyjść z czerwonego busa i ominąć centrum by dojechać dalej do domu.
Czytaj dalej „Parada równości w Londynie – czyli hulaj dusza, piekła nie ma!”
Możesz być w Londynie kim chcesz. Ubierać się jak chcesz. Zachowywać się jak chcesz. Możesz wszystko. Na Camden Town, możesz podwójnie 🙂
Czytaj dalej „Camden Town czyli alternatywna strona Londynu”
Będąc w Anglii zawsze jako tako się dogadam, nawet idzie mi to płynnie i obie strony się rozumieją w dialogu.
Będąc w Walii byłam przerażona ich językiem, a także szybkością z jaką Walijczycy się nim posługują.
A gdy sobie szłam i podziwiałam okolicę, to wszystkie domki były z … kamienia. Miało to pewien urok, chociaż pierwsza myśl jaka pojawiał się w mojej głowie była taka: Zimno!
Kamień kojarzy mi się z chłodem. I paradoksalnie w tych zimnych domkach mieszkali bardzo serdeczni ludzie, bo kogo byśmy nie spotkali na drodze, to zawsze był miły i pomocny.
Mamy tu nie za dużo czasu, bo w tym samym dniu wracamy. Jednak okazuje się, że spokojnie w 2-3 godzinki przejdziemy się po miejscowości.
Czytaj dalej „Llandudno – ostatni punkt naszej wycieczki po Walii”
Shell Island znany także jako Mochras to półwysep leżący w zachodniej części Walii. Słynie z wielu odmian muszelek.
Znajdziemy je dosłownie na każdym kroku. Półwysep leży tuż przy morzu irlandzkim. Wiele osób zatrzymuje się tutaj na polach namiotowych czy kempingach .
Dzisiaj chcę Wam przybliżyć przygotowania do wyjazdu na Sri Lankę od strony medycznej.
Zaznaczę, że będzie to mój pierwszy wyjazd do Azji, wcześniej nie wyrabiałam w swoim życiu żółtej książeczki dla podróżujących. Generalnie jeszcze do niedawna byłam z wszystkiego dosłownie zielona.
Czytaj dalej „Szczepienia dla podróżujących – kierunek Sri Lanka”
Kolejny film Jerzego Porębskiego przedstawia członków Klubu Wysokogórskiego w Zakopanem. Co ciekawe, klub ten należy do najmniejszych polskich klubów z dziedziny górskiej.
Członkowie odnieśli wiele sukcesów w światowej skali. Pierwsze zimowe wejście na Manaslu (1984) czy na Cho Oyu (1985). Klub tworzą ludzie związani z górami, którzy je kochają. Oni nimi żyją.
Czytaj dalej „Zakopiańczycy – film o wyprawach z Klubu Wysokogórskiego”
Film opowiada o zimowym wejściu na Manaslu przez zakopiańczyków w 1984 roku.
Dla polskiego himalaizmu był to wielki sukces, ponieważ było to pierwsze zimowe wejście na tę górę.
W okolicy jeden sklep, jeden pub, jedna restauracja.
Nasz GPS traci zasięg, to jedziemy na czuja. I przyznam, że była to fajna przygoda. Co ciekawe – noce były tu długie i jasne.
Czytaj dalej „Patterdale we mgle – czyli o oderwaniu od codzienności”
Zatrzymujemy się na niepozornym parkingu, przed nami kilkanaście minut marszu, chwilami jest stromo ale nie przeszkadza nam to.
Okolica jest cudowna bo idziemy cały czas lasem.
Nie ma chyba nic piękniejszego niż marzenia. Im jesteśmy starsi, tym zapominamy o beztrosce, a coraz bardziej skupiamy się na codzienności.
Musimy płacić rachunki, chodzić do pracy, dbać o dom i rodzinę. Dorośli są mechaniczni. Zachowują się zazwyczaj wedle schematu, planu który nakazuje dorosłość.
Czytaj dalej „Mały Książę – bajka o tym, jak nie pozwolić sobie na bycie zbyt dorosłym”
Okolica jest bardzo przyjemna. To tu zapada decyzja, że wracamy do Walii po kolejnym noclegu, bo jest nam mało, bo nam się spodobała, bo moglibyśmy najlepiej w niej zostać 🙂
Czytaj dalej „Whitehaven w hrabstwie Cumbria (północno-zachodnia Anglia)”
Zaledwie kilka minut spaceru oddzieli nas od hałasu i wprowadzi w błogi jeziorny raj. Kewsick jest typowo angielskim miasteczkiem.
Sklepiki zrobione na styl z XIX wieku, małe kawiarenki, panie za kasą uśmiechnięte z tą typową angielską miną. herbatka, domki z kamienia i … jezioro.
Czytaj dalej „Keswick – urokliwe miasteczko (Lake District)”
Pamiętacie Nyskę, która w zeszłym roku odwiedziła Hiszpanię? Zarówno tamtą jak i tegoroczną wyprawę objęłam patronatem. Ekipa Siemion Team w tym roku wyruszyła do PASSO DELLO STELVIO 2757m n.p.m biorąc udział w 9. Edycji Złombolu. Czytaj dalej „Złombol 2015 – Siemion Team wyruszył Nyską w Alpy”
Jest magicznie i mglisto. Nie mamy Internetu, nie wiemy chwilami jak jechać bo GPS nie działa, nie mamy zasięgu w telefonach. Zastanawiamy się czy będziemy mieli co jeść, bo w okolicy jeden marny sklepik i prawie zero gastronomii.
Alice ma 50 urodziny. Spotyka się ze swoją rodziną by uczcić ten ważny dzień w jej życiu.
Od tego momentu poznajemy dramatyczną historię opartą na faktach kobiety, która świadomie umierała na własnych oczach.
Zachowanie Alice budziło jej niepokój, w wyniku wielu wizyt u neurologa zdiagnozowano u niej wczesne stadium choroby Alzheimera.
Czytaj dalej „Still Alice – film o świadomym znikaniu z powodu choroby Alzheimera”
Film powstał na podstawie książki Cheryl Strayed, która postanowiła zmienić swoje życie, ale pomóc w przemyśleniach nad nim mogła tylko piesza wędrówka przez całe Stany Zjednoczone. Rozsypało się jej małżeństwo, brała heroinę i prowadziła lekkomyślne, rozwiązłe życie. Nie umiała pogodzić się ze śmiercią mamy. Musiała iść …
Czytaj dalej „Dzika droga (Wild) – recenzja filmu opartego na prawdziwej historii Cheryl Strayed”
Wszystkie sklepiki, restauracje i puby są maleńkie, uliczki dość wąskie i prawie nie ma ludzi.
W sumie naczytałam się, że takie coś istnieje, mieliśmy to prawie po drodze jak zmierzaliśmy nad jeziora, to mówimy czemu nie?
Naszym kolejnym punktem w podróży była skalista wyspa South Stack w Walii. Znajduje się na niej rezerwat przyrody dla ptaków – The Royal Society for the Protection od Bird (RSPB) South Stack Cliffs Nature Reserve.
Zamieszkują tu: maskonur zwyczajny, wrończyk, mewa trójpalczasta czy flumar zwyczajny.
Czytaj dalej „South Stack w Walii i rezerwat przyrody dla ptaków”
127 godzin jest filmem biograficznym. Oparty został na prawdziwej historii alpinisty Arona Ralstona, który wpadł do wąwozu wędrując po Utah (USA) i jego ręka została przygnieciona przez ogromny głaz. Film jest adaptacją powieści „Between a Rock and Hard Place”. Uwięzienie w kanionie trwało 5 dni, w tym czasie dochodzi do rzeczy wręcz niemożliwych.
Czytaj dalej „127 godzin – recenzja filmu”
Jak ją odebrałam i jak się w niej czułam? Przyznam, że przed wyjazdem miałam tysiące spraw na głowie, nie myślałam za dużo o tym, że znowu gdzieś jadę bo nie było czasu.
… i zaskoczyłam się pozytywnie.
Przewodnik „Wenecja. Udany weekend” należy do klasyków wydań Michelin. Czytelnik dostaje porcję najważniejszych informacji w pigułce wraz z propozycjami zwiedzania.
Co ciekawie, znajdziecie tu wiele propozycji spacerowych z dokładnym opisem i rozrysowaniem na mapce. Opcja ta jest świetna dla leniwych lub zabieganych.
Przewodnik Bezdroży „Toskania i Wenecja” to dobry wybór dla tych co lubią/wolą dużo poczytać na temat miejsca, które będą zwiedzać. Przewodnik zawiera wiele praktycznych informacji i są one rozbudowane.
Czytelnik dostaje wiele konkretów, jednakże uwaga skupiona jest głównie na opisie historyczno-poglądowym. Znajdziecie tu także wskazówki, jednakże więcej jest treści typowo informacyjnych, historycznych.
Przewrotny tytuł zespołu nijak się ma do kontrowersji, która pierwsza pojawia się na myśli o tej liczbie. Zespół 69 wygląda bardzo rockowo, wręcz metalowo ale gra spokojnego pop-rocka.
Swoją przygodę z Walią rozpoczęłam właśnie tutaj – w Portmerion. Wejście za wstęp dla osoby dorosłej kosztuje 9 funtów. Warto je wydać, bo dostajecie bilet do raju.
Po raz pierwszy zachwyciłam się Walią właśnie tutaj. Miasteczko tworzy szereg małych domków i wąskich uliczek – da się tutaj odczuć klimat typowo włoski. Taki właśnie cel miał walijski architekt Clough Williams – Ellis.
Czytaj dalej „Portmerion Village – czyli klimat włoski w angielskiej wiosce”
Najpiękniejsze miejsce na świecie powinno spełniać wiele aspektów. Powinno być inne niż wszystkie, pachnieć wspomnieniami i nie pozwalać o sobie zapomnieć.
Nie mam sentymentu do wieży Eiffla czy Luwru. I tu zdziwię wszystkich 🙂
Mój ostatni dzień w Paryżu spędziłam na targu staroci w okolicach Saint Quen. Najlepiej z centrum dojechać metrem. Potem należy się przygotować na małe wyzwanie. Czeka na Was tłum przebiegłych rumunów, cyganów i innych typów, którzy będą chcieli Wam wcisnąć wszystko i nic zanim wejdziecie na targ. Pierwsze co to pozamykałam na wszystkie spusty plecak, dokumenty i pieniądze schowałam najbezpieczniej jak się dało. Nie patrzyłam im w oczy, omijałam pewnym krokiem i udawałam, że nie rozumiem co mówią. 
Jeżeli chcemy zrealizować dzisiejszy plan, nie ma żartów. Najpóźniej wychodzimy o 9.00 i atakujemy Paryż do nocy.
Oczywiście i tu i tu byłam, ale podziwiałam Luwr z zewnątrz, a wieżę z dołu. Warto zakupić sobie bilet na metro na tyle czasu. Ja miałam 2-dniowy oraz na ostatni dzień kupiłam jednorazowe bilety.
Blog na WordPress.com. Autor motywu: Anders Noren.
Obserwatorium podróży 